Sójka zwyczajna (Garrulus glandarius)

Garbiącym się dzieciom puszczamy sójkę w plecy. Prostują się natychmiast. Zwyczajnie odruchowo. A co na to sójki prawdziwe ?

Według klasyfikacji Karola Linneusza nazwa łacińska sójki brzmi Garrulus glandarius. Jest to średni ptak z rodziny krukowatych, zamieszkujący całą Eurazję i północno-zachodnią Afrykę. Sójka jest ptakiem częściowo osiadłym , lecz populacje tych ptaków ze wschodu i z północy podejmują czasem dalsze wędrówki na południowy zachód. Tworzą wtedy wielkie stada do kilkaset tysięcy osobników. W Polsce jest rozpowszechniony, średnio liczny ptak lęgowy.

Kolor upierzenia sójki wyróżnia ją spośród ptaków europejskich. Obie płci są ubarwione jednakowo. Większość upierzenia jest w kolorze pastelowym, różowym odcieniu. Kuper i dolne pokrywy ogona białe. Na zaokrąglonych skrzydłach u boku charakterystyczne lusterka : białe i niebieskie z czarnym prążkowaniem. Ptaszek ten ma czółko białe z czarnym kreskowaniem , od dzioba gruby czarny wąs. Ogon i końce skrzydeł czarne. Dziób mocny, stalowoszary lub czarny a nogi ma jasnobrązowe.
Młode ptaki są podobne do dorosłych, z tą różnicą , że mają bardziej czerwonawy odcień upierzenia i mniej kreskowany wierzch głowy. Poszczególne podgatunki różnią się głównie kolorem i kształtem czapeczki oraz ogólnym odcieniem upierzenia.

Pióra lusterek na skrzydłach sójki nie są wcale błękitne. W rzeczywistości kolor bierze się stąd, że wiązka światła rozszczepia się w specjalnej strukturze pióra i odbite zostaje widmo niebieskie.
Długość ciała waha się między 32 a 35 cm , rozpiętość skrzydeł ok. 52-58 cm. Jego waga osiąga maksymalnie 180g.

Sójka wydaje z siebie głos na kształt "kreecz" lub "kszaach". Inaczej odzywa się gardłowymi głosami. Jest bardzo hałaśliwa i płocha , reaguje na każdy podejrzany obiekt czy ruch. Można usłyszeć śpiew, ale rzadko , jest to cichy świergot i gardłowe „gadanie”. Potrafi naśladować głosy innych ptaków (zwłaszcza myszołowa), a także np. miauczenie kota czy piszczenie kół od wozu.

Lot na dłuższych dystansach raczej powolny, ciężki, nierównomierny; w lesie inaczej potrafi latać zwinnie i szybko. Nie ujawnia swojej obecności, raczej się chowa, widywana częściej poza sezonem lęgowym. Jesienią jest bardzo aktywna, gdy zbiera pokarm na zimę. Sójki mogą się wtedy łączyć w stadka rodzinne i przemieszczać się na większe odległości( średnio do 600km). Większość ptaków prowadzi osiadły tryb życia.

Jesienna aktywność sójki , nie będąca przygotowaniem do odlotu była podstawą do utworzenia związku frazeologicznego "wybierać się jak sójka za morze".

Najczęstszym środowiskiem występowania sójek są zalesienia śródpolne, pola, łąki, parki, sady i ogrody. Poza tym od nizin po górną granicę lasu w górach. Ostatnio coraz częściej spotykana w miastach.
Pożywienie stanowią owady, ślimaki, inne drobne zwierzęta , jaszczurki, młode gryzonie. Podobnie jak kukułka obchodzi się z jajami, sójka wyjada wynosi je z gniazd i zjada. Wraz ze szpakami spotyka się na drzewach czereśni. Zjada też bukiew i orzechy laskowe, towarzysząc w tym wiewiórce.

Sójka zwyczajna (Garrulus glandarius)

Sójka zwyczajna (Garrulus glandarius)

Szwaja podbija kobiecie serca!