**Puszczyk (Strix aluco)**

Puchaty, duże, wyraziste oczy, węgielki. To najpopularniejsza sowa w Europie. Jak przystało na sowę, prowadzi nocny tryb życia, spędzając czas najczęściej samotnie.

Najliczniej spotykana sowa Europy. Zamieszkuje niemal cały kontynent, na wschód aż po Iran i zachodnią Syberię. Gdzie nie ma puszczyków ? Nie sposób ich spotkać w Irlandii, na Islandii, w dalekiej Rosji, Skandynawii i Szkocji oraz na niektórych wyspach Morza Śródziemnego. Nie wydaje się być tylko taka europejska, ponieważ występuje w północnej Afryce, m.in. w Maroko, Tunezji i Algierii. Oraz w Azji, w takich krajach jak : Korea, Tajwan, Chiny, Indie i w Himalajach.
Sowa ta m krępą budowę ciała. Ubarwienie zmienne, lecz występujące w dwóch odmianach kolorystycznych, szarej i brązowej. Możliwe są tez barwy pośrednie , np. rdzawe i szarobrunatne. Brakuje jej charakterystycznych „uszu” jak u sowy uszatej (Asio otus). U odmiany brązowej grzbiet jest brązowy, prążkowany i cętkowany na ciemno- i jasnobrązowo, z tyłu biegnie jasny pas. Dziób ma bladooliwkowy, oczy bardzo duże o czarnych tęczówkach. Skrzydła szerokie i zaokrąglone, podobnie jak grzbiet kreskowane i cętkowane. Na lotkach ciemne poprzeczne paski. Nogi opierzone, jasnopłowe. Młode wyglądają podobnie, jednak kreskowanie jest delikatniejsze, a całe upierzenie zdecydowanie bardziej puszyste.

Typowy głos samca to dobrze znane (np. z horrorów) sowie pohukiwanie (długie „huuu”, krótka przerwa, kilka urwanych, przyciszonych dźwięków „hu” i na sam koniec znów przeciągłe, dźwięczne „huuu”). Spełnia funkcję głosu terytorialnego, wabiącego podczas zalotów oraz kontaktowego przy przynoszeniu jedzenia dla samicy. Czasami również samica odzywa się takim pohukiwaniem, jednak bardziej ochryple i zawodząco, a frazy nie są tak wyraźne.

Typowy głos kontaktowy samicy to „kjuwik” (właśnie od tego głosu pochodzi ludowa nazwa puszczyka w niektórych regionach Polski – „kuwik”). Zdarzyć się może jednak, że takim głosem odezwie się też samiec. Na wiosnę można usłyszeć duet – pohukiwanie samca jednocześnie z „kjuwikiem” samicy.

Zamieszkuje widne lasy liściaste i mieszane, zadrzewienia śródpolne, a także parki i ogrody w bezpośrednim sąsiedztwie człowieka; zwłaszcza tam, gdzie rosną stare, dziuplaste drzewa, a w okolicach są pola i łąki.

Żywią się myszami, szczurami, ryjówkami, nornicami, kretami i innymi gryzoniami, ale także dżdżownicami, owadami.
Puszczyk należy do bardzo aktywnych ptaków, oczywiście nocą. Od zmierzchu do świtu. Jest bacznym obserwatorem swoich ofiar. Poluje zwykle z zasiadki, obserwując i nasłuchując. Gdy odkryje ruch ofiary w trawie, spada na nią, a w momencie uderzenia rozpościera skrzydła pokrywając ją. Szybko, napastliwie i w mgnieniu oka zapanowuje nad zdobyczą. Ofiara zwykle jest natychmiast zabijana uderzeniem silnych szponów, czasami również mocnym ciosem dzioba w podstawę czaszki.
Puszczyk poluje również, nie schodząc na ziemię; uderzeniami skrzydeł wypłasza ptaki z krzewu na którym nocują, i tak je chwyta. Podstępnie zakradają się do gniazd innych ptaków i wyjadają jaja kosów, gołębi i słonek.
Broni swojego terytorium już w październiku i listopadzie, kiedy są ustalane granice i miejsca gniazdowania. Puszczyk aktywnie odstrasza intruzów, głosem lub podlatując i strasząc nieprzyjaciół. Czuwanie nocne wykorzystuje na przesiadywanie pod swoją dziuplą, odganiając od gniazda również drapieżne ssaki, takie jak koty, lisy i psy.

A co ludzie robią dla puszczyków ? Z racji tego, że są one objęte ścisłą ochroną gatunkową, wymaga się ochrony poprzez zachowywanie starych dziuplastych drzew, jak też poprzez wywieszanie budek lęgowych.

Puszczyk (Strix aluco)

Puszczyk (Strix aluco)

Szwaja podbija kobiecie serca!

**Puszczyk (Strix aluco)**