Ekstrawagancko czy klasycznie ?

Kiedy mówimy słowo kościół, skojarzeń architektonicznych nie ma wielu. Klasycznie przedstawia się to tak : wysoki, z krzyżem na górze, szczeliste okna, patos. Proste, masywne bryły.

To chyba spuścizna gotyku i sztuki romańskiej. Wielkość, masywność i przesycone bogactwem wnętrze, pozostawia człowiekowi niszowe miejsce. Zmuszające do ciągłej refleksji, małości w stosunku do wielkości Boga. W konserwatywnej Polsce takie kościoły wyrastają na prowincji, w dużych miastach, z których szczytu biją dzwony. Inne projekty najczęściej odrzucane, nie zostaną zrealizowane. Będące nieodłącznym elementem krajobrazu polskiej urbanistyki, nie zaskakują niczym. Są konwencjonalne. Takich mogliśmy się spodziewać.

Tam, gdzie odejście od tradycji ewoluuje w stronę nowoczesności, powstają innowacyjne projekty. Ten, o którym chcemy napisać, wcale nie budzi kontrowersji. Jest skromny, nawet ascetyczny. Z pozoru to drewniana leśniczówka, chatka w środku lasu. Symbol religijny nie pozwala zapomnieć o sobie, i od razu patrzeć na frontalną ścianę wiemy, że to miejsce sakralne. Budynek ten powstał z dala od wielkich miast i bez udziału wielkich pieniędzy i słynnych architektów. Przykładem tym jest mała świątynia w Jonquillos w południowym Chile. Dzieło pracowni Baladrón & Grass powala prostotą.

Kościoły w Ameryce Południowej często wyglądają jak skrzyżowanie Disneylandu z Las Vegas, wierni uwielbiają dekorować świątynie wszystkim, co kolorowe i ładne. Tym dziwniejsze jest, że w niewielkiej wiosce Jonquuillos w chilijskim okręgu Santa Bárbara udało się zbudować minimalistyczny kościołek, którego nie powstydziłyby się holenderskie parafie. Świątynia powstała w centrum wsi, którą otaczają żwirowa drużka i boisko piłkarskie. Budynek, zbudowano w lasku, co sprzyja jego wyciszeniu.

Kościół przybrał formę tradycyjnej stodoły przykrytej dwuspadowym dachem z jednoprzestrzennym wnętrzem, jednak w ścianach szczytowych zamiast wrót pojawiły się duże przeszklenia. Nie wypełniają one całych ścian, ale dokładnie ich połowę. Zastosowano też sprytny zabieg kompozycyjny - frontowa ściana szczytowa ma przeszklenie po prawej stronie natomiast przeciwna do niej odwrotnie, po lewej. Dzięki czemu od strony wejścia budynek wydaje się zupełnie pozbawiony okien we wnętrzu, dopiero od środka odkrywa się kolejne przeszklenie, które oświetla od tyłu ołtarz.

Wnętrze przypomina raczej fińską saunę, niż powalające zdobnictwem ściany europejskich kościołów. Bowiem króluje sosnowe deskowanie. Jedyne wyposażenie w ascetycznym wnętrzu stanowią proste krzesła oraz drewniana skrzynia ołtarza i mównica.

Budynek służy obecnie 100 wiernym, msze odbywają się tylko raz na miesiąc, bo ksiądz dojeżdża do Jonquillos z odległej parafii. Za to na co dzień kościół służy jako świetlica, miejsce, gdzie mieszkańcy co wieczór spotykają się, bawią, organizują też rodzinne imprezy.

MENU KULTURA I SZTUKA:

Ekstrawagancko czy klasycznie ?

Ekstrawagancko czy klasycznie ?

Szwaja podbija kobiecie serca!