Cztery filary mocy

Jeśli robisz coś sensownego –świadomie, uważnie, regularnie; jeśli wychodzisz choć trochę poza strefę komfortu i sięgasz po to, co jeszcze do niedawna było dla Ciebie zbyt trudne, to pracujesz nad sobą, rozwijasz się. Mówiąc inaczej – praktykujesz samodoskonalenie.

Regularna praktyka, w jakimkolwiek kierunku ja czynisz owocuje

wzmocnieniem pewnym obszarze. To ulubione zajęcie grupy ludzi, prawdopodobnie znakomitej mniejszości, ale jednak grupy ważnej. Spośród ludzi udoskonalających się dzisiaj będą się rekrutować przyszli leaderzy, ludzie niepośledni, kompetentni, o ponad[przeciętnej energii, szczęśliwi. Dlatego warto przyjrzeć się temu, co robią, i może próbować samemu. Samodoskonalenie można uczynić swoją receptą na przyszłość, która stanie się najbardziej obiecująca. W społeczeństwie, które zaspokoiło już swoje fundamentalne potrzeby, pojawia się zapotrzebowanie na realizacje własnego potencjału. Są to juz potrzeby, umiejscowione wyżej, potrzeby samorealizacji. Tak jak przewidział to już w latach 50.XX wieku amerykański psycholog Abraham Maslow.
W latach 60. i 70. amerykańska młodzież wyruszyła entuzjastycznie na poszukiwanie alternatywnego życia. Ruch zamienił się w rewolucję kulturalną. Jeśli przyjrzeć się temu zjawisku bliżej, poszukiwania amerykańskiej młodzieży miły charakter pionierski, odważny i jednocześnie chaotyczny. Nie było wówczas wzorców, jak żyć lepiej, jak dążyć do spełnienia poza tradycyjnym modelem kultury. Próbowano wszystkiego, od narkotyków, przez psychologie, psychoterapie.
Podobny proces ma miejsce we współczesnej Polsce. Jako odpowiedz na potrzeby środowisk powstaje coraz szersza oferta usług – warsztatów, kursów, festiwali, publikacji służących rozwojowi. Wiele z nich ma dużą wartość.
Bohaterowie lat 60. to Michael Murphy i George Leonard. Dziś młodzi sercem, aktywni starsi panowie, mentorzy młodszych pokoleń poszukiwaczy. Murphy założył w roku 1962 legendarny ośrodek rozwoju Asalen Institute w Kalifornii. Leonard zaczął trenować aikido, mając 47lat, i zdobył wszystkie możliwe kwalifikacje.
Stworzona przez nich metoda rozwoju nazywa się integralną praktyką transformującą (Integraf Transformative Practice – ITP.). Została opisana przez Leonarda i Murphy’ego w książce „The Life We Are Given”, a jej skuteczność zweryfikowali naukowcy Stanford University w roku 1991. Autorzy metody podkreślają, że efektywna praktyka rozwojowa musi spełniać następując warunki :
■ Być praktyką długofalową (wieloletnią);
■ Powinna mieć charakter wszechstronny (integralny).
Wynika stąd, że warto wybrać jakąś praktykę i nie zmieniać jej przez długie miesiące czy lata.
Praktykę , poznamy po tym, że :
■ Jest pewnym wyzwaniem (jest nie zawsze przyjemna, choć bywa), wymaga wytrwałości, zachowań, które nie są łatwe i często wymagają świadomego wysiłku.
■ Angażujemy się w nią dobrowolnie i z intencją samodoskonalenia ;
■ Nadajemy jej wysoki priorytet;
■ Powtarzamy regularnie przez długi czas.
W życiu każdego z nas można znaleźć coś, co kwalifikuje się jako praktyka. Na przykład w sferze umysłu – zdobywanie wiedzy, kształcenie się.

Autorami najnowszej wersji integralnej praktyki rozwojowej (Integraf Life Practice – ILP) są Ken Wilber i jego współpracownicy z Instytutu Integralnego. W roku 2006 opublikowali szczegółowe instrukcje dotyczące budowania własnej praktyki integralnej w formie podręcznika „Integraf Life Practice Starter Kit”. Jest wiele podobieństw między ITP. a ILP, dlatego wystarczy się skoncentrować na te ostatniej.
Integraf Life Practice zaleca praktykę rozwojową w czterech głównych obszarach : ciało, umysł, obszar duchowy i cień. Równoległa praca w tych obszarach przyśpiesza postępy w każdym z nich.

Ciało
Nasze ciało jest stworzone do ruchu. Dla dobrego funkcjonowania naszemu ciału powinno się zapewnić kilkakrotnie więcej wysiłku, niż to ma zwykle miejsce.
Umysł
Rozwój w obszarze umysłu to nie tylko gromadzenie wiedzy i pogłębienie zrozumienia. Oprócz umiejętności poznawczych należy zwrócić uwagę na dwa bardzo istotne obszary. Pierwszy to pozytywne myślenie. Wiara we własny potencjał i możliwości połączona z poczuciem odpowiedzialności za każdy aspekt naszego życia i asertywnością jest źródłem siły. Znacznie zwiększa szanse, że zrobimy dobry użytek z tego, czego się nauczyliśmy. Drugi obszar to koncentracja. Rozproszony umysł jest nieefektywny i podatny na stres. Wzmacnianie koncentracji może się odbyć przez trening uważności.
Duch
Tradycyjnie modlitwa jest doskonałą, dobrze znaną praktyką duchową. Alternatywna praktyka jest medytacja.

Cień
Cień to suma wypartych ze świadomości, kontrowersyjnych aspektów naszej natury. Przyłączenie tych aspektów pomoże nam odzyskać energię. Czyni to nas ludźmi bardziej świadomymi tego, co czujemy, jak myślimy, co robimy. Daje nam możliwości lepszego kierowania swoim zachowaniem. Przy okazji poprawiają się nasze relacje, zwiększa się empatia i współczucie. Tradycyjna praca z cieniem odbywała się w gabinecie psychoterapeuty. Istnieją tez rożne formy psychoterapii, które są jednak mniej skuteczne. Integralna praktyka rozwojowa proponuje pracę z cieniem o nazwie Proces 3-2-1. Ten proces wykorzystuje zjawisko projekcji, czyli przypisywanie innym ludziom cech, które sami posiadamy.
Krok 1. Opisz, co się wydarzyło (trzecia osoba).
Krok 2. Porozmawiaj w wyobraźni z tym człowiekiem, stwórz w głowie wyimaginowany dialog (druga osoba).
Krok 3. Stań się w wyobraźni tym człowiekiem, opisz sytuację z jego punktu widzenia (pierwsza osoba). Po wykonaniu tych kroków zdecyduj, które cechy i tendencje tej osoby są także twoimi cechami i tendencjami. Być może nie tolerujesz ich w sobie. Przyznaj się przed sobą do nich. Poczujesz ulgę (może również zażenowanie) i uwolnisz się od tego tematu.

By poznać , co jest twoją osobistą praktyką zacznij od sporządzenia listy praktyk rozwojowych, które już wykonujesz. Pewne powtarzane czynności, możesz nazwać praktyką , pod warunkiem , że oddajesz się tym rzeczom, aby się rozwijać, że są dla ciebie bardo ważne. Wystarczy sobie to uświadomić, i kultywować z całą uwagą, odgrywać te role tak dobrze, jak potrafisz – i coraz lepiej. Każdy jest kierownikiem swojej praktyki.