Klapsy, lecz nie od tatusia

Nastrojowa muzyka, seksowna bielizna, wykwintna kolacja i blask świec - to dla zwolenników spankingu za lekki afrodyzjak. W łóżku pragną stać się niegrzecznymi, ona dziewczynką, a on srogim nauczycielem, który skarci ją za jej niesforne zachowanie. Spuści jej manto.

Czy to kolejna moda, perwersja, a może dewiacja? Być może to nawet normalne. Bo przecież każdy ma prawo realizować swoje fantazje erotyczne w sypialni i sprawiać sobie tym przyjemność. Ze sceny zachęca nas do tego Madonna, śpiewając : "Potraktuj mnie jakbym była bardzo niegrzeczna, nawet jeśli jestem dobra dla ciebie; nie musisz mi dziękować, po prostu daj mi klapsa". Klapsy to raczej frywolne zachowanie kochanków, niż obrazoburczy obyczaj albo zaburzenie. Spanking ( z ang. dawanie klapsów), czyli seks z klapsami, choć wydaje się nowym zjawiskiem, ma długą historię.
 

Już prastara hinduska wersja dzisiejszego podręcznika miłości, Kamasutry  zawiera rozdział pod tytułem „Miłosne ciosy”. Znajdziemy tam szczegółowe instrukcje dotyczące zadawania najbardziej namiętnych i podniecających klapsów i uderzeń. W literaturze znajdziemy pierwsze wzmianki o tym w pornografii wiktoriańskiej oraz w nowelach erotycznych tego okresu, np. Lady Bumtickler’s Revels, The Whippingham Papers, Wezzellian Behaviors, czy An Exhibition of Female Flagellants. Owe chłostanie w alkowie to inaczej flagellantyzm, z łac. słowa flagella-rózga.

Obecnie jest to połączone stricte z erotyką, często określane jako erotic spanking, czyli seksualnej dyscypliny, a nie zwykłego wymierzania kary. Spanking polega na dawaniu klapsów, najczęściej w pośladki. Klapsy wymierzane są zazwyczaj za pomocą ręki lub przedmiotów , służących do tego , jak drewniane paletki bądź skórzane pasy czy pejcze. Albo używa się przedmiotów codziennego użytku, takich jak szczotka do włosów. Celem tego zachowania jest wywołanie podniecenia seksualnego u obu partnerów lub jednego z nich.

Chłostanie kiedyś było popularną formą wyrażenia uczuć religijnych . Stosowano ją w Europie od XIII do XV wieku – ze szczególnym upodobaniem czynili to Włosi. Pod pretekstem ukarania grzesznego ciała organizowano publiczne biczowania masowe, które przeradzały się w orgie.

Spanking można dzisiaj rozpatrywać jako formę poniżenia seksualnego. W tym kontekście zliczany jest do grupy zachowań BDSM. To skrót od: Bondage&Discipline – Wiązanie i Dyscyplina, Domination&Submission – Dominacja i Uległość, Sadism&Masochizm – Sadyzm i Masochizm.
W odbiorze społecznym dawanie klapsów dorosłym kobietom czy mężczyznom uważane jest za prowincjonalne. Spanking jest odbierany dość negatywnie, niewątpliwie jako dewiacja albo zaburzenie seksualne.

Zwolennicy tego rodzaju zachowań zdają sobie sprawę z tego, że mogą być piętnowani w społeczeństwie, ale odwracają się od poczucia, że jest to dewiacja. Na swoją „obronę” zbierają wszystkie informacje z gazet, czasopism , literatury, filmów, programów telewizyjnych. Chcą w ten sposób wykazać, że jest on popularniejszy niż nam się wydaje.
 

Czy zatem spanking można uznać za normalne zachowanie seksualne? Nie ma jednego sposobu rozumienia normy seksualnej. Można ją ująć przynajmniej na trzy sposoby. Po pierwsze, jako pewną miarę etyczną wskazującą na wartości, do których dążymy. Jeżeli udaje się je osiągnąć, można wówczas powiedzieć, że zachowanie mieści się w normie seksualnej – w tym kontekście jest to tzw. norma idealna. Po drugie, za normę uznaje się pewną miarę przeciętną, a zatem zachowanie typowe w danym społeczeństwie jest uważane za normalne. Pamiętajmy jednak, że zachowanie uważane za normę w jednym społeczeństwie może być odchyleniem w innej kulturze. Po trzecie, normę seksualną można rozpatrywać w kontekście psychologiczno-medycznym. W tym rozumieniu za zachowanie normalne uważane będzie takie, które prowadzi do dobrego samopoczucia psychicznego i fizycznego. Określane jest ono jako zachowanie zdrowe. Norma medyczna obejmuje taką aktywność seksualną, która nie naraża partnerów na subiektywny dyskomfort, cierpienie psychiczne czy fizyczne.
 

Pojęcie dewiacji seksualnej jest często mylnie używane zamiennie ze słowem perwersja. Perwersja jest jednak pojęciem dużo węższym: każda perwersja jest dewiacją, lecz nie każda dewiacja jest perwersją. Dewiacja to wszelkie odchylenia od normy w zachowaniu seksualnym, niezależnie od objawów, rodzaju, natężenia czy przyczyn. Perwersja jest szczególnego rodzaju dewiacją rozpatrywaną w kategoriach medycznych – jest zachowaniem, które zagraża własnemu lub cudzemu zdrowiu czy życiu.

Seksuolodzy jako przyczynę rozwoju tego typu zachowań podają stosowanie kar cielesnych w wychowaniu. Potwierdzają to opinie spankingowców zamieszczane na internetowych forach – większość z nich przyznaje, że w dzieciństwie dostawała regularne lania od rodziców, głównie ojców. Są wśród nich i tacy, którzy często widywali ojca bijącego po gołych pośladkach matkę. Ten obraz, jako niezwykle podniecający, powraca do nich w ich dorosłym życiu.