Przyjaźń damsko – męska

Czy jest możliwa przyjaźń między osobnikami odmiennej płci? Czy dyktuje ją wiek, czy orientacja seksualna? A może stosunki podobne do więzi brat – siostra? Czy możliwe jest znalezienie bratniej duszy i nie ulegnięcie pokusie zbliżenia, które przekracza granice przyjaźni?

Przeciwnicy tego zjawiska grzmią, że seksualność nie pozwala na stosunki przyjacielskie między mężczyzną a kobietą. W pewnym stadium zbliżenia zawsze pojawią się uczucia głębsze i co najmniej jedna ze stron w końcu się zakocha i wtedy nastaje niezręczna sytuacja, sprzyjająca konfliktom, a nawet zerwaniu kontaktu. Możliwe jest, że przyjaźń zmieni się w miłość i wtedy para buduje swój związek na solidnych fundamentach wzajemnego zrozumienia.

Czy zatem, kierując się zasadą, że heteroseksualizm uniemożliwia przyjaźń damsko – męską, można przyjąć pewną hipotezę? Czy przyjaźnić się mogą tylko homoseksualne „pary”? Lesbijka i gej nigdy nie spojrzą na siebie jak na potencjalnego partnera życiowego. Czy możliwe jest, że nasza seksualność dyktuje z kim możemy się przyjaźnić? To dość radykalne stwierdzenie i należałoby je przeanalizować pod względem psychologicznym.

Na świecie jest wiele przypadków przyjaźni kobiety z mężczyzną. Koleżeństwo nie wzbudza kontrowersji, ponieważ działa na zupełnie innym gruncie i jest bardzo neutralna. Przyjaźń to bardzo silna więź, w której dwoje ludzi bardzo się do siebie zbliża i obdarza zaufaniem. Związki oparte na takich relacjach są niezwykle ważne, jednak często dominuje pogląd, że jest możliwy jedynie między kobietami lub między mężczyznami, ponieważ patrzą na świat inaczej i z podobnej perspektywy oraz pozycji.

Więzi rodzinne między bratem i siostrą mogą opierać się na przyjaźni, lecz dodatkowo na więzach krwi, więc to zupełnie odmienny przypadek. Jednak wiele par twierdzących, że przyjaźń damsko – męska jest zbliżona do relacji w rodzeństwie, choć brak w nich pokrewieństwa. Czy to możliwe? Jeśli znają się od dziecka, bo na przykład mieszkali w sąsiedztwie, chodzili do tych samych szkół i w dorosłym życiu wciąż łączy ich silna więź, to czy trudno nam w to uwierzyć? Przedstawiciele takich przypadków mają często swojego życiowego partnera, chłopaka czy dziewczynę, męża czy żonę, a jednak ich przyjaźń trwa i wspierają się nawzajem. Czy coś w tym złego?

Osoby, które nie wierzą w taką przyjaźń twierdzą, że prędzej czy później wystąpi napięcie seksualne między taką parą i jest to jedynie kwestią czasu. Czy naprawę rządzi nami jedynie popęd i zwierzęce odruchy prokreacji? A gdzie uczucia wyższe? Gdzie potrzeba życia w wspólnocie, nawet jeśli liczy ona tylko dwie osoby? Ostateczny osąd pozostawiam Wam.

Nina B.