Przegląd dobrych manier

Wydaje się, że czasy nienagannej etykiety dawno przeszły do lamusa. Mało kto, odosobniony od czerpania wiedzy o obyczajowości zna dzisiaj zawiłości dawnej dworskiej etykiety. Nie rzadko kpimy sobie z przesadnej uprzejmości, ale nikt nie chce popełniać towarzyskich gaf.

Zmieniające się w bardzo szybkim tempie trendy i zamiana tradycyjnych ról w społeczeństwie wprowadzają dezorientację w tym, co właściwe. Odzwyczajają nas również od czerpania doświadczeń z lat minionych, często budząc wrażenie, że to już staroświeckie.
Jednak zasady przyzwoitości i stosownego zachowania są tak silnie zakorzenione w naszej kulturze, że nie sposób ich ominąć. Często stosujemy się do zasad dobrego wychowania, wcale o tym nie wiedząc.
By przekonać Was, że zasady savoir vivre to nie relikt przeszłości, a wręcz przeciwnie oznaka wysokiej kultury osobistej można pokazać jak współczesne formy kontaktu naśladują standardy minionych. Choćby tak popularny dzisiaj email czy sms respektują styl poczty papierowej. Zasada zwracania się do adresata, korzystania z form grzecznościowych pozostaje ta sama. W dalszym ciągu mile widziany jest taki porządek, nie tylko w oficjalnych, biznesowych wiadomościach elektronicznych.
Do najogólniejszych zasad, które spotykają się ze wzajemnością ze strony towarzystwa, należą : uśmiech, życzliwość, dyskrecja, punktualność, lojalność czy grzeczność. Przejawiając takie cechy budzimy zaufanie i sympatię już przy pierwszym kontakcie, co może tylko na korzyść zaprocentować w przyszłości. Idąc dalej kindersztuba obejmuje przede wszystkim kilka głównych dziedzin życia : nakrywania, podawania do stołu i jedzenia, wyglądu, prezencji i właściwego ubioru, form towarzyskich, komunikacji, zachowania się w szczególnych sytuacjach.
Ciekawym zestawieniem najważniejszych reguł grzeczności jest przewrotny akronim Anglików. Zasady te ujęli w słowie „IMPACT” (wstrząs) , utworzonym od wyrazów:
• I ntegrity – prawość,
• M anners – maniery,
• P ersonality – osobowość,
• A ppearance – wygląd zewnętrzny,
• C onsideration – wzgląd na innych,
• T act – takt.

Mimo powszechnego ujednolicenia w sferze komunikacji, gospodarki czy kultury; zasady savoir vivre różnią się od siebie w zależności od regionu świata. Należy pamiętać o odmiennej symbolice zwyczajów, mających swoje źródło w religii i tradycji.

Przykładem może być tu wiadomość agencji prasowych z konfliktu na Bliskim Wschodzie. W czasie wojny iracko-amerykańskiej żołnierze Stanów Zjednoczonych przeszukując domy, weszli w biały dzień z psami, zaopatrzeni w broń do mieszkań. Było to ostro krytykowane, ponieważ naruszyli wówczas nietykalność i świętość domów prywatnych. Takie wpadki zadecydowały o wprowadzeniu szkoleń z zakresu kultury i zaznajomienia z lokalnymi zwyczajami. Czyli mówiąc najprościej, co wypada , a czego nie wypada robić.
Jednak by nie uciekać do nieustannych faux pas zajrzyjmy za kulisy sztuki życia. Kobiety niekiedy pod stertą kolorowych gazet i rozmaitych reklam zapominają się. Choć nie obowiązuje już ten sam kolor torebki i butów, to nie znaczy, że można włożyć czarny biustonosz pod białą bluzkę. Wbrew pozorom swoboda w doborze i eksponowaniu bielizny nie jest właściwa, bo zawsze może wzbudzić niepożądane emocje. Poza tym dobrze jest nie epatować intymnymi częściami garderoby. Inaczej będzie to modowy bon ton.
Podczas kolacji w restauracji obu partnerów może nurtować pewien problem. Mianowicie, co robić gdy jedna z osób zamawia dwa dania, a druga tylko jedno, ponieważ mało je. Czy powinna wtedy zaczekać ze zjedzeniem swojej porcji, aż on skończy zupę? W dobrej restauracji nie przyniosą mniejszej potrawy, zanim towarzysz nie skończy pierwszego dania. By uniknąć niezręcznego czekania na osobę jedzącą, kelner powinien wtedy zaproponować kieliszek wina lub wodę albo aperitif. Gdyby stało się inaczej, postarajmy się jeść nieco wolniej, by posiłek zajął nam tyle samo czasu, co drugiej osobie.
Pedantyczne osoby, lubiące spokój, nawet w czasie goszczenia przyjaciół z małymi dziećmi, powstrzymują się często od ich uspokajania. Niby nie wypada wtrącać się do czyichś metod wychowawczych. Ale jeśli rodzic nie reaguje na poczynania swojego urwisa „na naszym terenie”, możemy delikatnie interweniować. Zamiast jednak od razu karcić niesfornego brzdąca, postarajmy się go czymś zająć, zagadnijmy. Dziecko niejednokrotnie przeszkadzaniem próbuje zwrócić na siebie uwagę.
Warto pamiętać, że respektowanie konwenansów zapewnia względnie bezkonfliktowe relacje, a stosowanie się do ogólnie przyjętych norm, nie wprowadza poczucia konsternacji i zapewnia dobry, oczekiwany poziom komunikacji.