Dysmorfofobia, czyli w krzywym zwierciadle

W dzisiejszych czasach wygląd zewnętrzny bardzo się liczy. Z każdej strony atakują nas wizerunki idealnych twarzy i ciał. Oczywiście nie do końca idealnych, ale niestety nie wszyscy o tym pamiętają. Kult młodego i wiecznie pięknego wyglądu zapanował w naszej kulturze na dobre.

I nie byłoby to może takie do końca złe, gdyby nie fakt, że odbiega bardzo często od rzeczywistości. A niestety my ludzie w niej funkcjonujemy.
Młodość, powab, uroda to przymioty pożądane przez większość kobiet i nie tylko. Strach przed byciem nieidealnym ogarnia nie tylko panie, ale co raz częściej i panów. Nie ma niczego złego w dbaniu o siebie, ale oczywiście w granicach rozsądku. Niestety nie pomagają w tym idealne postaci z pierwszych stron kolorowych gazet. Te postaci to najczęściej cyborgi, które są wspaniałymi dziećmi photoshopa. Na co dzień niewiele mają wspólnego z rzeczywistym człowiekiem.

Pęd do bycia bez skazy nie ustaje. Przypominają o tym nie tylko okładki tych pism, ale również wszelkie reklamy pięknych modelek czy aktorek. Okazuje się, że do naszego idealnego wizerunku ma się przyczynić właśnie ten o to krem czy szampon. Najgorsze, jeśli nasza dbałość o nas samych, z czasem przekształci się w obsesję na punkcie wyglądu. Czy w ogóle jest coś takiego jak chorzy na urodę? Wydaje się być to absurdalne, ale niestety takie zjawisko chorobowe istnieje w naszym społeczeństwie.

Choroba ta należy do chorób psychicznych i objawia się fobią na tle własnego wyglądu zewnętrznego. To właściwie lęk przed brzydotą ciała. Co ciekawe, mimo, że ta choroba nie jest popularna, to zapadło na nią ok. 2 % całej populacji. Chociaż występuje u obojga płci, to znacznie częściej zapadają na nie kobiety. I jak to bywa przewrotnie w życiu, cierpią na nie osoby, które są atrakcyjne fizycznie. Głównie osoby młode, nastolatki. Rzadziej występuje u osób w starszym wieku.

Tak jak w większości chorób o charakterze psychicznym, najczęściej przedmiot lęku jest w pełni wyimaginowany. Specjaliści rozróżniają dwa rodzaje tej choroby. Pierwsza ma charakter urojeniowy, a druga nieurojeniowy. Częściej dotyka te osoby, które mają niską samoocenę, są niedowartościowane i mają tendencję do izolowania się od społeczeństwa. Nie lubią wychodzić poza znane sobie środowisko, nie lubią poznawać nowych ludzi czy zawierać nowe znajomości.

Negatywna ocena swojego wyglądu, czy w ogóle swojej osoby wynika z wielu przyczyn.
Odpowiedzialne mogą być złe doświadczenia z dzieciństwa, brak akceptacji ze strony rodziców, czy też rodziny. Osoby cierpiące na tę chorobę zazwyczaj nie potrafią obiektywnie się ocenić. Są przekonani, że mają same mankamenty i na każdym kroku upewniają się o tym. Jednak to, co oceniają krytycznie, jest w rzeczywistości za bardzo wyolbrzymione. Jeśli ktoś próbuje zmienić ich nastawienie do swojej osoby, nie chcą wierzyc. Obiektem obsesji może sta się każda część ciała, niezależnie jak ona jest w rzeczywistości.

Chorzy narzekają na wygląd swojej twarzy, nosa, uszu, warg czy jakiejkolwiek innej części. Obsesyjnie próbują zamaskować swoje domniemane wady. Poświęcają na to długie godziny, co nie przynosi im jednak zadowolenia. Charakterystyczne jest to, że przeglądają się w każdym lustrze czy szybie sklepowej. Maniakalnie chcą, aby ich defekty stały się niewidoczne. Potrafią godzinami się czesać, tak, aby na przykład zakryć, ich zdaniem, odstające uszy, czy nakładają tony podkładu by zamaskować noc. Chorzy czują się ciągle gorsi i mniej warci od innych. Dochodzi do sytuacji, kiedy potrafią przeglądać się nawet w płytach czy łyżeczkach. Na każdym kroku kontrolują swój wygląd.

Takie zachowanie i brak akceptacji swojej osoby kończy się bardzo często ciężką depresją. Ciągłą próbą polepszenia wizerunku, która jest jednak pracą syzyfową. Chorzy nigdy nie polubią swojego odbicia. Jest to niezwykle groźna choroba, ponieważ istnieje realna groźba, że chory zechce popełnić samobójstwo. Może znienawidzić siebie i swój wygląd nawet do tego stopnia, że targnie się na swoje życie. Objawy zaczynają się już w okresie dojrzewania i wieku młodzieńczego. Jest to choroba przewlekła, ciągnie się nawet latami, nierzadko kończy się tragicznie.

To już nie tylko kompleksy, ale poważna choroba, która jest niebezpieczna dla psychiki oraz życia. Nie można tego absolutnie bagatelizować. Jeśli jakiś rodzic zaobserwował niepokojące objawy i zachowania u swojej pociechy, powinien jak najszybciej zareagować. W przeciwnym razie może dojść do tragedii. Ofiary dysmorfofobii różnie kończą. Niektóre izolują się od znajomych czy rodziny, inne targają się na swoje życie, a jeszcze inne zostają ofiarami częstych operacji plastycznych. I niestety, ale w przypadku tej trzeciej grupy problem nie mija po przeprowadzonej operacji. Lęk nie znika, jedynie może przybrać większe rozmiary. Skutkiem, czego jest nieograniczona liczba operacji plastycznych.

Okazuje się bowiem, że osoba ta potrzebuje następnych operacji na inne części ciała. W takim przypadku lekarz – chirurg powinien jak najszybciej skierować taką osobę do specjalisty. Zmiany i poprawę przyniesie jedynie właściwa terapia oraz leczenie farmakologiczne. Zwiększa to szanse na powrót do normalnego życia już bez obsesji.

Dysmorfofobia, czyli w krzywym zwierciadle

Dysmorfofobia, czyli w krzywym zwierciadle

Szwaja podbija kobiecie serca!