Prokrastynacja

Chorobliwe staje się tytułowanie każdej naszej zwyczajowej przypadłości czy nawyku terminem, który zostaje zaaprobowany przez psychologię. Wszystko, co robimy, nawet najmniejsze odchylenie od normy ma dzisiaj już swoją nazwę. Przy tej okazji skorzystają chyba najwięcej studenci, którzy powiedzą „jestem prokrastynatorem”. I to będzie ich kolejne alibi.

Czy słuszne ? Niedawno jeszcze przed pojawieniem się tego terminu, mówiono o „syndromie studenta”. I już się on doczekał terminu, respektowanego przez psychologów; bo jak podają źródła są prowadzone badania nad tego rodzaju sposobem bycia.
Zachowanie to zostało określone prokrastynacją, od łacińskiego słowa procrastinatio – odroczenie, zwłoka. Można powiedzieć, że jest to wręcz patologiczna tendencja do nieustannego przekładania pewnych czynności na później, ujawniającą się w różnych dziedzinach życia. Tendencja ta jest silnie uzależniająca, od której dana osoba często samodzielnie nie potrafi się uwolnić. Prokrastynacja często nie zostaje rozpoznana, a prokrastynatorów uważa się za leni, przypisując im brak siły woli i ambicji. Dopiero niedawno uznano, że faktycznie jest ona zaburzeniem psychologicznym.
Tendencja ta pojawia się zazwyczaj w latach szkolnych i dotyka w szczególności uczniów zdolnych , dobrze radzących sobie w szkole, których talent jest dostrzegany. W obliczu zadania wymagającego większego wysiłku tracą oni wiarę w siebie, motywację i odczuwają niepokój. Jak wiele problemów psychologicznych prokrastynacja ma podłoże w domu rodzinnym. Często dotyka to dzieci rodziców, będących perfekcjonistami, którzy stawiają nierealistyczne wymagania swoim dzieciom. Często również problem ten pojawia się z powodu niestabilnej sytuacji rodzinnej i ogólnego niedowartościowania danej osoby.

Większość osób dotkniętych prokrastynacją to ofiary perfekcjonizmu. Jako że perfekcję osiąga się zwykle metodą prób i błędów, a perfekcjonista nie dopuszcza myśli o błędach, pogrąża się w tym paradoksie, nie robiąc nic. Tymczasem bycie odwlekaczem nie oznacza wcale nie robienie niczego. Dotknięta nią osoba angażuje się z wielkim zapałem do wykonywania zadań, przemyśliwując wszystkie etapy działania. Jest niemalże tylko tym często zaabsorbowana myślowo, tak bardzo ją to pochłania, że nie znajduje potem siły na praktyczne wykonania zadania. Inne osoby angażują się w zajęcia , całkowicie niezwiązane z problematycznym zadaniem. Na przykład przeszukują Internet , sprawdzają emaile, sprzątając w domu, rozpraszając tym samym swoją uwagę zamiast koncentrować się na zadaniu.

Prokrastynacja może przybierać różne formy, od łagodnych do poważnych i patologicznych. Jeśli dotyczy czynności, których niewykonanie nie pociąga za sobą konsekwencji (zmywanie, wypełnienie deklaracji o dochodach), ułudne poczucie bezpieczeństwa jakie niesie prokrastynacja może ostatecznie być przyczyną innych zmartwień. W poważniejszych przypadkach, pociąga za sobą nawet ryzyko rozwodu, utraty pracy czy wejścia w konflikt z prawem.
Prokrastynacja najczęściej dotyczy: nauki, a później życia zawodowego, życia codziennego, podejmowania decyzji.
Wiele zaburzeń, w tym także zaburzeń osobowości, może wiązać się z postawą zwlekającą dotyczy to większości zaburzeń depresyjnych i dystymicznych, a czasami także lękowych takich jak fobia społeczna. Jest też powszechna u osób z ADHD. Istnieje wiele typów takiego zachowania, jak również wiele powodów, dla których postępujemy w ten sposób. Ogólnie rzecz biorąc, zachowanie to ma na celu: uniknięcie frustracji , ochronę poczucia własnej wartości, sprzeciwienie się innym przez zachowanie pasywno-agresywne, życie w stresie, poszukując silnych doznań, osiągnięcie złudnej świadomości większej mobilizacji do sprostania trudnemu wyzwaniu później lub przeświadczenie, że ma to zostać wykonane perfekcyjnie.

Osobom dotkniętym tym problemem zaleca się terapię behawioralną lub samoleczenie się, poprzez zmuszanie się do wykonania zadania i stopniowe pokonywanie często wyimaginowanych trudności.

Prokrastynacja

Prokrastynacja

Szwaja podbija kobiecie serca!