Bulimia

(łac. bulimia nervosa) – żarłoczność psychiczna, chorobliwe objadanie się.
Wieloletnie ujmowanie objawów bulimii jako zaburzenia towarzyszącemu anoreksji , przyczyniło się do późnego wyodrębnienia jej jako jednostki chorobowej. Dopiero w 1979 londyński psychiatra Gerald Russell spostrzegł, że część jego pacjentek z anoreksją cierpi na „złowieszczą odmianę” tej choroby. Polegała ona na napadach żarłoczności i brakiem kontroli nad spożytymi pokarmami.

Dokładniejsze badania wykazały, że choć 40% anorektyczek ma okresy żarłoczności, istnieją osoby nie cierpiące na anoreksję, a jednak się przejadające ( częściej niż dwa razy w tygodniu) i sytuacja taka trwa dłużej niż trzy miesiące. Stało się więc oczywiste, że te osoby cierpią na inną chorobę, którą nazwano bulimią.

Przyczynami bulimii są:
● brak samoakceptacji
● brak bliskiej osoby
● konflikty rodzinne
● zaburzenia mechanizmów samoregulacji i samokontroli
● uszkodzenia ośrodka sytości w mózgu
● emocjonalne zaniedbanie dziecka w dzieciństwie
● brak akceptacji przez grupę rówieśniczą

Istnieje również zależność między występowaniem bulimii a otyłością i stanami depresyjnymi rodziny pacjenta. Poza tym podatność rozwinięcia się zaburzeń odżywiania jest silnie powiązane z czynnikami genetycznymi.

Schorzenie to polega na utracie kontroli swojego zachowania w styczności z jedzeniem oraz odzyskiwaniem kontroli w momencie pozbywania się spożytych posiłków.
Jest to choroba o podłożu psychicznym, a chorzy często czują się bezpośrednio już po posiłku głodni. Czują ulgę, gdy udaje im się pozbyć jedzenia za pomocą wymiotów. Jednocześnie c mając ochotę zjedzenia czegokolwiek by wywołać je ponownie. Większość pacjentów, chorujących na bulimię to kobiety. Dzielą one dnie na „dobre”(gdy nie odczuwają przymusu objadania się) i „złe”(kiedy nie mogą powstrzymać łaknienia).
Bulimia często występuje u osób, które mają problemy z zaakceptowaniem swojego wyglądu, wagi, nie czują się dobrze w swoim ciele. Według amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego występuje ona od 4 do 6 razy częściej niż anoreksja.

Podobnie jak anoreksja, bulimia dzieli się na dwa typy. Pierwszy z nich to typ przeczyszczający, czyli taki, w którym po napadzie żarłoczności następuje prowokowanie wymiotów oraz używanie środków przeczyszczających. Drugi to typ nieprzeczyszczający, w którym zamiast przeczyszczania się środkami moczopędnymi, farmakologicznymi i wywoływania wymiotów, chorzy w ramach działań przeciwdziałających zbyt wysokiej wagi stosują ścisłą dietę( często głodówkę), ograniczając ilość spożywanych pokarmów do minimum. Wykonują bardzo intensywne, wyczerpujące ćwiczenia fizyczne(tzw. bulimia sportowa). Na podstawie objawów diagnozuje się chorobę, ale nim rozpocznie się leczenie, należy wykluczyć schizofrenię i uszkodzenie mózgu, które mogą być również przyczynami nadmiernego łaknienia.

Bulimia powoduje ogromne spustoszenia w organizmie, zarówno fizyczne i psychiczne. Wśród nich należy wymienić : niedobory pokarmowe, odwodnienie, zmęczenie, ospałość, zaparcia, niedociśnienie tętnicze, dyskomfort w jamie brzusznej, nieregularne miesiączki lub ich brak, sucha skóra, uszkodzenia naczynek krwionośnych w oczach, rozciągnięcie żołądka do znacznych rozmiarów, osłabienie serca, wątroby i układu pokarmowego, niechęć do samego siebie, stany depresyjne, psychiczne uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających.
Osoby chore cechuje poczucie wstydu i upokorzenia, często też skrywają dłonie, wstydząc się zgrubień skóry palców, są niepewne i wycofujące się.
Ciekawy jest fakt, że bulimiczki z racji zaburzeń kontroli impulsów rekompensują sobie brak jedzenia czymś innym. Dlatego też często popadają w kleptomanię.

Bulimię leczy się za pomocą psychoterapii i leków przeciwdepresyjnych ( podwyższających poziom serotoniny ). Warto skonsultować się z dietetykiem to podstawowa droga w leczeniu bulimii. Psychoterapia może być prowadzona indywidualnie lub lub dotyczyć całej rodziny. Może to być także terapia grupowa.